İtiraf edelim ki, burada cinsiyet farkları hakkındaki eski önyargılara el atmaktayız. Kadınların daha sık “kafayı taktığı” ve bu yüzden pek iyi uyuyamadığı düşüncesi çok yaygındır. Peki, ama neden erkekler değil de kadınlar? Kadınlar, erkeklere kıyasla daha sık uyku bozukluğu yaşıyorlar. Bu durum ülke ve kültür farkı da gözetmiyor: Kadınlar uykuya dalmada ve deliksiz bir uyku uyumada (araştırmanın türüne göre) 1,3 ila 2 kere daha sık sorun yaşıyorlar.
Tayvanlı tıp uzmanları, eğitim gibi sosyal faktörlerin uykuyu etkileyip etkilemediğini araştırdılar. Tüm ülke çapında 40 bin kişi ile gerçekleştirilen ve toplumsal eğilimleri konu alan bir anketi değerlendirdiler. Genel olarak, daha yaşlı, boşanmış ya da ayrılmış, daha düşük eğitim seviyesine sahip, daha dar gelirli ve sağlık sorunlarından şikâyetçi olan kişilerde uykusuzluk daha yaygındı. Araştırmacılar eğitim seviyesine özel ağırlık verdiler. Bu alanda şaşırtıcı sonuçlara ulaştılar. Kadınlar için şu durum geçerliydi: Eğitim seviyeleri ne kadar yüksekse, o kadar iyi, derin ve huzurlu uyuyorlardı. Erkekler için ise tam aksi söz konusuydu. Eğitim seviyesinin yükselmesiyle, uyku bozuklukları da artıyordu.

Teoriye göre, tiroit bezlerinin düşük fonksiyonu nedeniyle bağırsaklarda da hareketsizlik yaşanır. Ama kabızlıktan şikâyetçi kadınlarda yapılan araştırma, bu kadınların sadece çok küçük bir kısmında tiroit bezlerinin de normal işlev görmediğini ortaya koydu.

Bugüne dek, bağırsaklarda uzun süreli bir bekleme sebebiyle oluşan zehirli maddeler kanıtlanabilmiş değil aynı şekilde, yavaş işleyen diğer sindirim süreçleri nedeniyle vücudun tehlikeli maddeler ürettiği teorisi de. Buna rağmen, 20. yüzyılın ilk yarısında lavmanlar çok revaçtaydı. Hatta bazı durumlarda, kronik kabızlığı tedavi etmek için, kalın bağırsağın bölümleri ameliyatla alınıyordu. Daha sonra müshil görevi gören ilaçlar moda oldu ve günümüzde bile “bağırsak temizliği” düşüncesinin türlü şekillerde hayranları mevcut. Ama tıbbi açıdan bunun herhangi bir açıklaması yok. Bu düşüncede, metabolizmanın artıklarını temizleyen bir organı arındırma arzusu özellikle ağır basıyor olsa gerek.

Bu durumun illa ki zararlı etkileri olması gerekmiyor, ama olabilir de. Ne de olsa çocukların vücudunda birçok şey farklı işliyor. Birkaç aylıktan dört yaşına kadar, ilaçları daha kolay kabul ediyorlar ama daha çabuk da vücuttan atıyorlar. Karaciğer ve böbrekleri yetişkinlerden daha fazla çalışıyor; ama bu durum avantaj sağlamıyor. Ayrıca organizmaları daha hassas. Antrazyklin türü kanser ilaçları, büyüme evresindeki kalbe hasar veriyor ama yetişkinlerde zararı dokunmuyor. ABD’de Antrazyklin tedavisi günümüzde çocuklarda kalp naklinin en sık görülen sebebi. Kortizon iskelet yapısının gelişimini yavaşlatıyor. Endoxan gibi, çocuklarda böbrek rahatsızlıkları ve romatizmada kullanılan sitostatik ilaçlar sıklıkla kısırlığa sebep oluyor.

Çocukların sağı solu belli olmaz. Özellikle de hastalandıklarında. Hapları dörde bölmek ve az vücut ağırlığına göre ayarlamak yeterli olmaz. Çünkü farmakolojik açıdan da çocuklar küçük yetişkinler değildir. İlaçlar onlarda farklı etki yaratır ve bazen (Contergan skandalında görüldüğü gibi) tehlikelidir. Ama çocuklar için ilaçların güvenilirliği dair araştırmalar hâlâ emekleme çağında. Avrupa Birliği bunu nihayet değiştirmeye kararlı: Ocak 2007′de, ruhsatlı ilaçların etkileri ve yan etkilerinin çocuklar üzerinde de araştırılmasını zorunlu tutan bir yönerge yürürlüğe girdi.

ABD’de 1997′den beri benzer bir düzenleme var. Nihayet yıllar sonra Avrupa Birliği de, “çocuk ilaçlarının nitelik açısından yüksek düzeyde bir araştırma çerçevesinde geliştirilmesini ve çocukların tedavisinde kullanılan ilaçların pediatrik kullanım için özel olarak ruhsatlandırılmasını” talep etti. Anne babalar ilaçların çocukları üzerinde denenmesine pek gönüllü olmasalar da, çocuklarda ilaç araştırmaları acilen gerekli. Altı ay uzatılan bir patent korumasının ilaç şirketlerini teşvik etmesi bekleniyor. ABD’de bu durum münferit hallerde kullanıldı. Örneğin Eli Lily şirketi antidepresan ilaç Prozac’ı çocuklar üzerinde de denedi. Bir yanda kontrollerin düşük maliyeti, diğer yanda da uzatılan patent korumasının sağladığı yüzlerce milyon dolarlık kâr duruyordu.

Araştırmacı İlaç Üreticileri Birliği’nden Cornelia Yzer Avrupa Birliği’nin inisiyatifini memnuniyetle karşılıyor. Diğer yandan, “Hastaların ve anne babaların baskısı olmadan asla buraya gelinemezdi” diyor çocuk doktoru Seyberth. “İlaç şirketleri lobisi planlarımızı yıllarca geciktirdi.”

İngiltere ve ABD’de ilaçlardan ölenlerin sayısının trafik kazalarında ölenlerden fazla olduğu biliniyor. “Almanya’da da çok ölüm yaşanıyor. Mağdur olanların sayısı daha da fazla. Bu kadarını biliyoruz” diyor Alman Tabipler Birliği’nin İlaç Komisyonu Başkanı Bruno Müller Oerlinghausen. “Elimizde kesin veriler olmaması çok kötü. Ama sebeplerin ve bunu nasıl önleyeceğimize dair stratejilerin bugüne dek neredeyse hiç araştırılmamış ve tartışılmamış olması daha da kötü.”
Bu durum yavaş yavaş değişiyor. Nisan 2005′te Saarbrücken’de, Almanya’da bir ilk olarak, ilaç tedavisinde hasta güvenliği hakkında bir kongre düzenlendi. Çünkü ilaçların tehlikeli yan etkileri ve etkileşimleri sık yaşanıyor. Dahiliyede hastaların yüzde dördü sırf bu yüzden hastaneye yatıyor Almanya’da bu sayı yılda yaklaşık 88 bin. Bu durum yılda 400 milyon euroluk bir harcama yaratıyor. Almanya’da ilaç kullanımıyla bağlantılı olarak yılda 58 bin ölüm vakası tahmini Norveç’te yapılan bir araştırmaya dayanıyor. Bu sayıyı eleştirenler, Norveç’teki durumun genellenebileceğinden kuşku duyuyorlar.

“Kendi kendimizle savaşmaktan vazgeçmeliyiz” diyor Müller Oerlinghausen. “Doktorlar sayıları kabul etmiyor, rencide olarak tepki veriyor ya da birbirlerini hekimliği lekelemekle suçluyorlar. En azından önlenebilir hatalardan kaçınmaya başlamalıyız artık.” Tedavi hatalarını kabullenme doktorlar arasında pek yaygın değil. Bir doktor çıkıp da, ilaç tedavisinin önemli riskler barındırdığından yola çıkmak gerektiğini, tedavinin çok sayıda istenmeyen ağır vakaya sebep olduğunu ve bu vakaların tam sayısının bilinmediğini itiraf ettiği zaman, birçok tıp uzmanı hırçınlıkla tepki veriyor. Davranışlarıyla hastalara belki de zarar veriyor olmaları, kendilerini yardım eden ve iyileştiren olarak görmeleriyle çelişiyor.

Oysa ne hastanelerde ne de muayenehanelerde (örneğin uçuş emniyetindeki gibi) hataları tespit etmeye yarayan bir sistem bulunuyor şimdilik. İlaç kullanımı süreci doğru organize edilmezse, işinin ehli doktorlar bile hatalardan kaçamazlar. Dahiliye hastaları ortalama on iki farklı ilaç alıyorlar. Saarbrücken Kliniği’nin başhekimi ve Nisan 2005′te gerçekleşen kongrenin düzenleyicilerinden olan Daniel Grandt çok etkili bir karşılaştırma yapıyor: “Çok iyi bir şoför olsanız bile kabak yaz lastikleriyle tipiden çıkamazsınız.” Bu şekilde, örneğin hastanede her beş hastadan biri doktorunun bilgisi dışında ilaç kullanıyor. Böyle durumlarda doktorlar hastalardan, “ilacın akrabasında ya da komşusunda çok işe yaradığı” savunmasını duyarlar genellikle. “Doktorlar da hastalar da, ilaç kullanımının çok riskli bir süreç olduğunu bilmeliler” diyor Grandt.

Bazı hastalar özellikle tehlikede. Böbrekler kanı doğru şekilde temizlemediğinde, ilaçlar vücutta birikir ve ilaç zehirlenmesine sebep olabilir. “Normal bir dahiliye servisinde yatan her altı hastadan birinde böbrek fonksiyonu bozukluğu var” diyor Heidelberg Üniversite Kliniği’nden klinik farmakoloji uzmanı Walter Haefeli. Burada sorun şu: Yaşlı insanlarda, böbrek fonksiyon bozukluğunun belirtisi olan, kandaki kreatinin konsantrasyonu gecikmeli yükseliyor. “Yaşlı, zayıf bir hanımın böbrek fonksiyonları yarıya düşmüş olabilir ve hastanede bunun farkına varılmayabilir” diyor Haefeli. Böyle bir durumda, normal tedaviye devam edilirse, sinsice yaklaşan doz aşımı feci sonuçlar doğurabilir. Kalp ilacı Digoxin ağır ritim bozukluklarına, mide ilacı Ranitidin zihin bulanıklığına sebep olabilir; herpes ilacı Aciclovir komaya kadar götürebilir. “Hastaların yanlış doz nedeniyle zehirlendiği anlaşılana dek maliyetli ek tetkikler gerekir” diyor Haefeli.

Bu durum mutlaka düzeltilmeli. Dahiliye servislerinde, böbrek fonksiyonu bozukluğu olan hastaların sadece üçte birine doğru doz veriliyor. Heidelberg Üniversite Kliniği’nde 5000′den fazla bilgisayar var; bunlar doktorlara ilaç yazarken yardımcı oluyor. Bir ilacın böbrek hastaları için tehlikeli olduğunu ya da diğer etkileşimlere dikkat edilmesi gerektiğini gösteren sinyaller var. “Böylece, böbrek hastalarında doğru doz yüzde 67 oranına, hatta serviste bir klinik farmakolog varsa, yüzde 80 oranına yükseltildi” diye ifade ediyor Haelefi. Daniel Grandt, örneğin ilaç patent dairelerinin risklere karşı uyarıda bulundukları durumlar için, bu tür yardımcı yöntemlerin diğer avantajlarına dikkat çekiyor: “Bu bilgilerin diğer dosyaların arasında kaybolup gitmediğinden emin olmalıyız, bütün doktorların istedikleri an hemen bu dosyalara ulaşabilmelerini sağlamalıyız.” Bruno Müller Oerlinghausen siyasetçilerden ve halktan, bu konuya artık üvey evlat muamelesi yapmamalarını talep ediyor: “Her bir moleküler detay için araştırma fonları mevcut, ama ilaç güvenliğine dair ilaç şirketlerinden bağımsız araştırmalar şimdiye dek neredeyse hiç desteklenmiyor.”

İklim değişiminin etkilerine özellikle Orta ve Güney Afrika ile Güneydoğu Asya maruz kalıyor. Yerkürenin ısınması bu bölgelerde daha fazla enfeksiyon hastalığına sebep olacak. Çünkü sivrisinekler, sinekler ve hastalık taşıyan diğer hayvanlar yaşam alanlarını genişletiyorlar ve sıtma, dang humması ve diğer tropik hastalıkların yayılmasına neden oluyorlar. Ayrıca, sıcaklıkların artmasıyla birlikte, örneğin salmonella nedeniyle oluşan gıda zehirlenmeleri ihtimali de artıyor.
Araştırmacılar, iklim değişiminin bir diğer sonucu olarak, şimdiye kadar verimli topraklardan oluşan bölgeler bozkırlaşırsa ve gerekli miktarda temiz suya ulaşabilen insan sayısı azalırsa ishal hastalıklarının ve yetersiz beslenmenin artacağını öngörüyorlar.

Otuzlu yaşlara gelindiğinde cildin kuruluğu ve yağ oranındaki azalmalar ile birlikte cilt de yaşlanmanın hızlandığı belirtildi. Yaşlanma ile beraber yüz derisinin yaşlanmasının ilk belirtisi olan ince çizgi ve karışıklıklar da ortaya çıkmaya başlar. Belli yaştan sonra derideki elastikiyette kaybolduğunu söyleyen Doç.Dr.İbrahim Aşkar, iğnesiz mezoterapi ile bu sıkıntının ortadan kaldırıldığını ve yaşlanmanın geciktirilebildiğini söyledi. Ciltteki kırışırıklık ve lekelere karşı ignesiz mezoterapi uygulaması ile 5 dakikada 5-10 yaş arasında gençleşmenin mümkün olduğunu belirten Doç. Dr. Aşkar şunları söyledi:

“Özellikle orta yaş kadınları için iğnesiz mezoterapi yıpranmış ciltlerde adeta doping etkisi yaratıyor. Mezoterapide vitamin, mineral, aminoasit, enzim ve ilaçlar orta deri tabakasına verilir. Yüz gençleştirme ve kırışıklık tedavisi dediğimiz mezolifting işlemi dışında, boyun dekolte ve el sırtı gençleştirmede de kullanılmaktadır. Yüz mezoterapisi cilde bebek cildinde olduğu gibi olağanüstü bir tazelik ve parlaklık verir. Cildi gerginleştirerek esnekliğini arttırır, kırışıklıkları ve porları azaltır, kollajen üretimini arttırır, hücre yenilenmesini arttırır, yaşlanmayı geciktirir ve cildi daha dolgun, pembe ve canlı hale getirir. Ayrıca mezolifting ile yeni oluşmuş pembe renkli cilt çatlakları ve lekelerin de belirli oranda tedavisi yapılabilmektedir. Kişinin cilt ihtiyacına göre öncelikle bilgisayarlı cilt analizi yapılarak, öncesinde fotoğraflama yapıldıktan sonra, tedavi planı oluşturulur. Seanslar ortalama 6-30 dakika sürer, seans sayısı ise ortalama 5′tir. Herhangi bir riski olmayan iğnesiz mezolifting işlemi için yaş sınırı söz konusu değildir. Özellikle çok sigara ve alkol içen kişiler; güneş, floresan lamba ve solaryuma maruz kalan kişiler, yoğun iş ve stres ortamında cildine bakamayan tüm kadın ve erkeklerde iğnesiz mezolifting kolaylıkla uygulanabilir. Bir seans sonrasında bile 5-10 yaş arasında gençleşme sağlanabilmektedir. Mezoterapi, gözaltı yağ torbalarının azaltılmasında da kullanılmaya başlanmıştır. İğnesiz mezoterapide, ilk seanstan itibaren hemen etki görmeye başlayacaksınız”.

Doç.Dr.İbrahim Aşkar, bunun dışında yaptıkları bazı tedavileri ise şöyle sıraladı:
“Estetik ve fonksiyonel rinoplasti, yüz germe, göz kapağı ve ağız çevresi revizyonları, kırışıklıkların tedavisi, göz kapağı estetiği (blefaroplasti), kepçe kulak ve kulak kepçesindeki diğer estetik problemlerin düzeltilmesi, çene büyütme ve küçültme operasyonları (mentoplasti), deride skar (yara izi) ve düzensizliklerin giderilmesi, lazer uygulamaları (yüz soyma, lekelerin ve damar malformasyonlarının giderilmesi, estetik meme operasyonları(büyütme, küçültme ve dikleştirme), liposuction, karın germe (abdominoplasti), bacak kontur düzeltme (yağ alınması, yağ enjeksiyonları, bacak implantları), implantlarla (yumuşak dokuya uygulanan protezler), kontur düzeltmeleri (kalça ve uyluk implantları, erkekte pektoral (göğüs) implantlar- bacak implantları gibi), cilt bakımları ve girişimleri, selülit ve bölgesel vücut inceltme tedavileri”.

Kaynak: İHA

Pittsburgh Üniversitesi’nden geriatri uzmanı Neil Resnick ve ekibindeki araştırmacıların kanısınca, bu düşünce bir kocakarı masalından ibaret ve “halk kültürünün bir parçası”. 2005 Mayıs sonu San Antonio’da ürologların yıllık toplantısında, araştırmacılar sonuçlarını tanıttılar. Resnick ve çalışma arkadaşları, 22 ile 90 yaşları arasındaki 100 kadında mesanenin elastikliğini ve mesaneyi kontrol eden kasların fonksiyonunu incelediler. Sonuç olarak, açılma kapanma fonksiyonunun yaşla gerçi azaldığını ama mesanenin büyüklüğünün ve içine sığan hacmin değişmediğini saptadılar.

Yaşlandıkça, idrar yapma zorunluluğunun sıklaşmasının ve idrar geldiği an daha büyük aciliyet yaratmasının sebebi bambaşka olabilir. Sadece ABD’de 17 milyon kişi “fazlasıyla aktif” idrar torbasından muzdarip. Bu durumda, idrar torbasının açılıp kapanmasını kontrol eden kaslar fazla çalışıyor ve istem dışı kasılıyor; böylece acilen idrar yapma hissi doğuyor. 24 saat içinde sekiz kereden fazla idrar yapmak zorunda olanlar ya da giderek daha acil ve derhal idrar yapma zorunluluğu hissedenlerin sorununun kökeni bu olabilir. Sorunun küçülen mesaneyle bir alakası yok.