Bu düşünce, MÖ 16. yüzyıldan kalma Eski Mısır papirüslerinde bile yer alan, çok eski bir önyargıdır. Bu teori 20. yüzyılın başında doruk noktasına ulaştı; çok uzun süre büyük tuvaleti yapmamak nedeniyle vücudun kendi kendine zehirlenmesi, yüksek tansiyon, arterit, safra kesesi rahatsızlıkları, hatta kanser gibi sık görülen hastalıkların asıl sebebi olarak görüldü. Bu teoriye göre, bağırsaklardaki sıkışma nedeniyle oradaki bakteri florası değişiyor ve zararlı maddeler üretiliyordu. “Uzun” bir kalın bağırsağı olan insanlar bu hastalıklara özellikle yakındı.

Bugüne dek, bağırsaklarda uzun süreli bir bekleme sebebiyle oluşan zehirli maddeler kanıtlanabilmiş değil aynı şekilde, yavaş işleyen diğer sindirim süreçleri nedeniyle vücudun tehlikeli maddeler ürettiği teorisi de. Buna rağmen, 20. yüzyılın ilk yarısında lavmanlar çok revaçtaydı. Hatta bazı durumlarda, kronik kabızlığı tedavi etmek için, kalın bağırsağın bölümleri ameliyatla alınıyordu. Daha sonra müshil görevi gören ilaçlar moda oldu ve günümüzde bile “bağırsak temizliği” düşüncesinin türlü şekillerde hayranları mevcut. Ama tıbbi açıdan bunun herhangi bir açıklaması yok. Bu düşüncede, metabolizmanın artıklarını temizleyen bir organı arındırma arzusu özellikle ağır basıyor olsa gerek.