En fazla koyunlarda görülen bir hastalıktır. Önceleri sadece bu hayvanda olduğu sanılırdı. Yapılan incelemeler hastalığın insanlarda da görüldüğünü ortaya koymuştur.
Mikrop, spor adı verilen ve zırhla çevrilmiş gibi bir yapı içinde bulunur. Toprakta, samanlar arasında şarbon hastalığından ölen hayvanların postlarında ve derilerinde uzun süre yaşar.
İnsanlara ya doğrudan doğruya şarbonlu hayvanlardan ya da şarbondan ölmüş hayvanların derileriyle uğraşanlar kanalı ile geçer.

Şarbon, hayvanlara mide ve bağırsak yolu ile girer. Çukur, bataklık yerlerde, durgun su kıyılarında yeşeren otların üzerinde ve özellikle yaz aylarında çok çabuk ürer. Bu otlan yiyen hayvanlar kolaylıkla hastalanırlar. Hastalık hayvanda deride belirtilen mide bozukluğu yaptığı gibi bazen de septisemi yaparak ölüme yol açar. Köpek ve kedi gibi et yiyen hayvanlara mikrop, şarbonlu hayvanın etini yemekle geçebilir.

Hastalık insanlara, şarbonlu hayvanın özellikle koyun ve keçinin kan, idrar, dışkı, salya, balgam, et, deri, kıl gibi bölümleriyle ya da mikroplu tozlan solumakla geçer. Şarbonlu hayvanların etini yemekle bu hastalığa yakalanılabilir. Şarbon mikrobu insanlarda hastalık meydana getirdiği yere göre değişiklikler gösterir.

Şarbon tedavisi

Hastalık belirtisi görülen insanın bir hayvanla teması bilinmekte ise ve derideki belirtiler kesin bir durum ortaya koyuyorsa şarbon teşhisi konulabilir. Bunların olmaması halinde hastalık ancak laboratuar tahlilleri sonunda ortaya çıkar.

Hastalığın şarbon olduğu anlaşıldığında çevresindekilerden ayrılır. Damara ya da kas içine hemen şarbon serumu yapılır. Şarbon serumu 1 – 3 doz halinde verilebilir. Bunların dışında yüksek dozda penisilin, oreomisin, terramisin ve sülfamitler kullanılır. Yaraların üstüne binde birlik potasyum permanganat, pomat ihtiyol sürülebilir. Ayrıca, hastaya kalbi kuvvetlendirici ilâçlar da verilmelidir.
Hastalık teşhis edildikten hemen sonra en yakın devlet hekimine bildirilmelidir.

Hastalık görüldüğü yerlerde kasaplar kontrol altına alınır. Hastalık olduğu anlaşılan hayvanlar öldürülerek, bir metre derinliğinde içi kireç kaymağı dolu olan kuyulara atılır ya da derileri soyulmadan yakılır.
Deri işleriyle uğraşanların bu hastalıktan korunmaları için lâstik eldivenler kullanmaları, göğüslük takmaları ve aşılanmaları şarttır.