Teori çok cezbedici. Ama uygulama tehlikeli bile olabilir. 2005′te birçok “alternatif” tedavi yöntemini inceleyen ve mev­cut literatürü değerlendiren Stiftung Warentest bu sonuca var­dı. Şelat tedavisinin anafikri, damarlardaki tortuları çözmek­ten yola çıkıyor. Belirli maddeler, özellikle EDTA (Etilen Diamin Tetraasetik Asit), gerçekten de ağır metallerle kimyasalbileşime girme ve onları çözme yeteneğine sahiptir. Bu olgu 1941 yılında keşfedildiğinden beri, ağır metal zehirlenmelerin­de tedavi için kullanılır. Ancak damar rahatsızlıkları ve kireç­lenmeleri şelasyon yapıcı maddelerle başarılı şekilde tedavi edilemez. Zira “kireçlenmiş” damarlardaki madde sadece kal­siyum değildir. Tortu, kolesterol, ölü hücreler, iltihabi reaksi­yon unsurları ve bağışıklık sisteminin diğer bileşenlerinin karı­şımından oluşur.

Şelat terapisi, “açık boru misali damarlar” ilkesiyle 1980′lerden beri birçok yandaş kazanmış olsa da, bu terapi­nin etkisi kanıtlanmış değil. Bilakis, EDTA vücuttan mineral ve diğer maddeleri çeker. Dolayısıyla kramp ataklarına, kalp ritim bozukluklarına, hatta solunum durmasına sebep olabi­lir. Ayrıca, elektrolit dengesindeki değişiklikler nedeniyle böbrek yetmezliği, bağışıklık sisteminin zedelenmesi, kan ba­sıncının düşmesi ve damar iltihaplanmaları meydana gelebi­lir. Şelat terapisi sonrasında yaşanan birçok ölüm vakası bi­linmektedir.