Solunum, canlıların yaşamasında başrolü oynayan bir bölümdür. Belirli bir süre aç ve susuz kalabilen insan, birkaç dakika havasız kalırsa hemen ölür. Bu bakımdan solunumun yaşam üzerindeki rolü büyüktür.
Solunum sistemi çeşitli organlardan meydana gelmiştir. Ağız, burun, gırtlak, soluk borusu, akciğerler, akciğer içi soluk boruları, kesecikler (alveol), akciğer zan, göğüs kafesini yapan kaburga kemikleri, kaslar, diyafram ve karın duvarlarının ortaya çıkardığı sistem solunum sistemidir.

Solunum olayı

Hava, ağız ve burundan geçtikten sonra solunum yollarını takip ederek akciğer keseciklerine kadar gelir. Havanın bu akışına yardımcı solunum organlarının etkisi büyüktür. Soluk almayı sağlamak için kaburga kemiklerine bağlı kaslar kasılır, kubbemsi diyafram düzleşir, böylece göğüs içi boşluğu hacmi büyür. Bu etkilerle genişleyen akciğer içindeki havanın hacmi azalacağından dışarıdan akciğerlere hava dolar. Soluk alma bir kuvvet sarfıyla yapılan aktif harekettir. Soluk verme ise tam tersi pasif bir harekettir. Kasların ve diyaframın gevşemesiyle göğüs içi hacminin küçülmesi sonucu sıkışan hava dışarıya çıkar. Bu soluk verme hareketidir.
Kaburgaların kaldırılması ile yapılan solunuma göğüs solunumu, bu harekete diyaframın da katılmasıyla karnın kubbeleşmesine de karın solunumu denilir. Normal halde iki solunum birlikte yapılır. Erkekte karın, kadında ise göğüs solunumu daha hâkimdir.
Solunum sadece akciğerler vasıtasıyla yapılmaz. Deri de bir solunum organıdır. Deri üzerindeki delikler sayesinde soluk alıp vermeyi sağlar. Büyük yanık olaylarında, vücudu kaplayan derinin sekizde beşi yanarsa o insan oksijensiz kaldığı için ölür. Bu durum da derinin solunum üzerindeki etkisini gösterir.